herlig.net

Øvelse Vintermauk

Del ein: Infanteriøvelse

Klar til strid, det er det eg er.

Første del av Øvelse Vintermauk skal liksom vere øvelsen der infanteristane i 2.bn skal lære seg å bu ute om vinteren. Ein utruleg hard øvelse var det ikkje, men den hadde til tider sine utfordringar. Det å bu ute om vinteren er noko heilt anna enn om sommaren. Det same gjeld det å bevege seg frå stad til stad om vinteren. Snøen og kulda er i vegen som ei evig utfordring, men om du gjer ting riktig kan du dra fordelar av det heile. Faktisk så er det å sette seg inn i eit ordentlig oppsatt telt om vinteren langt betre enn om sommaren. Du lagar groper i snøen, veggar rundt teltet som hindrar vind, og egne groper uttafor teltet til å ha tinga dine i. Det er ein del meir arbeid i den tida du brukar på å få opp teltet, men det er verdt det om du skal vere der meir enn ei natt.

Laget mitt, E1C, eller Lag 3 om du vil. Meg ytterst til høgre.

Fem dagar var vi ute og budde i telt, gjekk på ski og hadde litt leksjonar om det å leve ute om vinteren som soldat. Tida gjekk utruleg fort, og eg synest så absolutt at eg lærte ein god del om det heile i løpet av desse dagane. Det var litt slit til tider, men ikkje meir enn at det gjorde noko. Til saman flytta vi oss ikkje alvorlig langt, men ein del kilometer på ski blei det vel til slutt. Sjølv kunne eg vel tenkt meg å gå ein del lengre i løpet av øvelsen, men dette vart ikkje tilfellet. Truleg på grunn av variert fysisk form og litt slikt. Ikkje eg som avgjer.

…og vi flaug helikopter eit lite stykke. Litt action måtte vi ha.

Alt i alt var første del av øvelsen igrunn ganske bra. Lærerikt, litt trening i oppi det heile og litt uventa action i form av ein liten helikoptertur vi fekk. I starten av øvelsen mista vi desverre ein mann pga. skade, og eine dagen mista vi endå ein person. Vi var på det tidspunktet nede i åtte mann inkludert lagførar, når vi eigentleg skulle vere ti. Og eigentleg-eigentleg elleve, men ein av våre lagsmedlem var delvis i utgangspunktet, og var ikkje med på denne delen av øvelsen. Til trass for slike småproblem, så gjekk ting igrunn veldig bra.

Ein del av landskapet vi såg i løpet av øvelsen kombinert med litt sol såg utrulig flott ut. God, norsk natur.

Det skal vel og seiast at landskapet vi fekk sjå i løpet av øvelsen var flott. Nordnorsk vinternatur sett frå fjellet er rett og slett vakkert. Det var desverre ikkje alltid like fine moglegheiter for å ta fram kameraet, så alt for mange bilete har eg ikkje. Men, men. Mykje snø er her og. På stadene vi satte opp telt kunne vi grave oss groper ned i snøen på over ein meter utan store problem, og det var fortsatt litt igjen før vi traff bakken.

Del to: Kommandoplass

Endeleg var kommandoplassen oppe, og sola skin så fint mellom eit lagstelt og den kjære (?) vogna mi.

Når første del var over, etter ein behagelig rekondisjoneringsfase (der vi bl.a. fekk verdens beste dusj i form av felt-dusj, satt opp av ingeniørbataljonen. Varmt vatn inne i store telt. Deilig, var det.), reiste vi ut med alle vognene vi har, og etablerte kommandoplassen slik som vi vanlegvis gjer. Etablere, finpusse og deretter drifte til den skal ned att. Avslappande arbeid, til trass for at vi fekk ein del møkkaoppgaver frå bataljonsstaben. Samma kan det vere, som ekspedisjonsvakt har eg lite å klage på. Varmt og godt har eg det, og kan koke meg både kaffe og kakao når eg sjølv føler for det.

Det verste med andre delen av øvelsen må vere siste natta når vi skulle pakke ned og reise til leir. Vi blei der ei lita stund ekstra rett og slett fordi den skrøpelige vogna mi ikkje klarte å starte seg sjølv - truleg på grunn av kulden som herja der og då. Men men, vi fekk start på den til slutt, og då var det berre å gi full gass ned langs panseraksen og komme seg i leir.